Wees Jezelf » Blogs » Kan ik nog wel de tuin in met dat corona virus

Kan ik nog wel de tuin in met dat corona virus

Gepubliceerd op 4 maart 2020 om 15:09

Kan ik nog wel de tuin in met dat corona virus.

Vraagt ze met een zachte stem aan de telefoon, mijn moeder 83 lentes jong. Kwiek, monter, niet bij de pakken neerzittend, maar nu begint het toch wel tot haar door te dringen. Ach, zegt mijn nuchtere vader van 91, dood gaan we toch! Kan ik nog wel in de tuin? Corona virus Covid-19. Het grijpt om zich heen en ouderen kijken er met een andere blik naar dan de jongeren onder ons.

De angst voor het onbekende

Je zal maar 83 of 91 zijn, wetende dat elke dag er een is en meegenomen. Maar ook dat je dagen zijn geteld. En dan wordt de wereld overspoeld door een virus wat onbekend is en waar met name ouderen aan overlijden. De angst voor het onbekende slaat toe. Het zal allemaal wel meevallen, het is ver weg, in China. De regering zet mensen in quarantaine, dat overkomt ons niet hier in Nederland. Ons eigen geweten sussend, bang voor het onbekende. En dan is het ineens ook hier. Gelukkig nog misschien niet in je eigen woonplaats, maar het komt wel steeds dichterbij. Waar ben je nog veilig? 

Het dagelijks leven gaat door

En ja, dan zo'n telefoontje. Kan ik nog wel de tuin in. De bezorgdienst van de Albert Heijn is net langs geweest. Ik heb ze op het hart gedrukt vooral toch echt goed na te denken als ze de boodschappen besteld. Vergeet niets, ook wij moeten voorzichtig zijn en het niet willen opzoeken. Want elke dag is er wel iets wat ze nog nodig heeft. Onder normale omstandigheden niet zo erg. Nu denk je na. Online haar boodschappen bestellen, doet ze niet zelf. Nog nooit van online gehoord. Allemaal hebben we ons een taak als kind stilzwijgend toegeëigend. De een helpt bij de ziekenhuisbezoeken, die helpt bij het bestellen van de boodschappen. Die houdt de financiën in de gaten. Ze maakt met plastic handschoenen de pakken melk eerst schoon als ze zijn bezorgd nu. De boodschappen worden niet meer tot in de keuken gebracht. De bezorger is heel netjes hoor, gaf ze aan. 

Een paar keer per dag contact

Eerst waren ze er nog niet zo mee bezig. Het leven gaat door. Ze kijken één keer per dag naar het journaal. Dat is wat ze kennen. Geen smarttelefoon met internetverbinding, waar je elk moment je kunt inlezen. En de stand tot op de voet kunt volgen. Dus zoeken ze je vaker op. En houd je ze op de hoogte en dan de vraag, "Kan ik nog wel de tuin in met dat corona virus?" Ik kan het mij goed voorstellen, waar ben je nog veilig! Ja je kunt gerust de tuin in en ik leg haar uit hoe de verspreiding van het corona virus gaat. Ze is gerustgesteld. We nemen nog even de laatste berichtgevingen over het corona virus door en ze gaat de tuin in. De zon schijnt, het voorjaar vraagt om schoonmaak.

De meningen vliegen je om de oren

Dagelijks lees ik de commentaren op Twitter en andere social media.en die zijn niet mals. Ingegeven door de angst voor het onbekende en ergens, ik kan ze wel gelijk geven. Waar bij de eerste berichten vanuit China, mensen met uiterste voorzichtigheid, na veel wikken en wegen, deze kant op werden gehaald. Geblindeerd werden afgevoerd naar een geheime locatie om daar twee weken in quarantaine te blijven. Zijn blijkbaar nu alle remmen los. Je vraagt je inderdaad af, hoe kan het dat iedereen nu kan komen en gaan zoals die wilt. Terwijl we eerst uiterste voorzichtigheid betrachten. Het RIVM  krijgt er danig van langs. Je kunt je afvragen wanneer doen we het wel goed? En toch, is het niet beter om iets voor te zijn in plaats van achteraf aan de slag te gaan? Zoals nu gebeurt.

Oudjes horen dood te gaan door ouderdom

Ik houd mij overal verre van, ook al heb ik zeker een mening. Ik richt mij op die twee oudjes, die zich afvragen of ze de tuin nog wel in kunnen. Want ik vind dat oudjes dood horen te gaan door ouderdom en niet door een of ander onbekend virus. Daar kan ik mijn eigen steen aan bijdragen, door zelf goed na te denken. Ze te helpen op dingen te wijzen, te blijven herhalen, omdat ze alles niet zo goed meer begrijpen. Maar ook mijzelf niet onnodig in gevaar te brengen. Want is het nu echt zo moeilijk om een periode jezelf af te zonderen? Waardoor je anderen ook niet in gevaar brengt? Ik moet er niet aan denken dat een van die twee door mijn toedoen niet door ouderdom overlijdt.


«